Wieś odnotowały historyczne rejestry podatkowe. W 1510 wieś należała do Siekowskiego i liczyła 7 łanów osiadłych. W 1530 miał miejsce pobór podatków z 5 łanów, a od karczmy 3 grosze. W 1563 pobór odbył się z 7,5 łana, od dwóch komorników, karczmarza warzącego lokalne piwo. W 1564 w Głodnie było 6 łanów. W 1581 odnotowano pobór z 7 łanów, 4 zagrodników, 5 komorników oraz jednego rzemieślników.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793 wieś przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Głodno należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Głodno należało do rakoniewickiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiło część majątku Goscieszyn, który należał wówczas do Macieja Mielżyńskiego. Według spisu urzędowego z 1837 roku Głodno liczyło 400 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 55 dymów (domostw).
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego. 9 maja 1945 roku posadzono tu Dąb Wolności, symbol Głodna, który widnieje na nieoficjalnym herbie.
Tutaj urodził się Carl Welkisch (1888-1984) – niemiecki mistyk.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Głodno w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Rakoniewice (gmina)