1 sierpnia 1944 roku stanął do walki na Ochocie w Powstaniu Warszawskim. Doprowadził swoją sekcję do punktu koncentracji zlokalizowanego przy ulicy Niemcewicza (bloki ZUS), wchodząc od ulicy Asnyka. Tam zostały wydane opaski powstańcze oraz granaty (głównie „sidole” i filipinki). Około godziny 15 został odkomenderowany do grupy, która miała zdobyć koszary SS przy Tarczyńskiej 8. Zadanie to jednak się nie powiodło, obiekt nie został zdobyty. W kolejnych dniach powstania wykonywał polecenia ppor. „Śledzia” (WSOP). W dniu 14 lub 15 sierpnia został wypędzony z Warszawy wraz z ludnością cywilną i przewieziony do Pruszkowa (omijając Zieleniak). Po czterodniowym pobycie w Dulagu udało mu się uciec.
Wykształcenie i praca zawodowa Maturę uzyskał w 1946 roku i w tym samym roku rozpoczął studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W roku 1951, po odbyciu seminarium w Katedrze Ekonomiki Pracy, kierowanej przez prof. Bagińskiego złożył pracę magisterską i zdał egzamin. Otrzymał tytuł magistra nauk ekonomicznych już w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. W latach 1951–1953 studiował socjologię na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 1970 ukończył na SGPiS trzysemestralne studia podyplomowe w zakresie elektronicznego przetwarzania danych.