Podstawowym zadaniem koncepcji literackich forsowanych przez szturowców było pobudzenie świadomości narodowej Słowaków i skłonienie ich do walki o swoją tożsamość oraz wolność. Dlatego też Ľudovít Štúr wymagał od siebie i swoich współpracowników, aby ich twórczość poświęcona była przede wszystkim opisowi domniemanego czy też postulowanego ducha narodu, co miało być realizowane poprzez opieranie się na wzorcach zaczerpniętych z folkloru. Od poezji oczekiwał zaangażowania patriotycznego i nieustannego wzmiankowania o narodzie. Wpływy literatury zachodniej uważał za niekorzystne, a nawet demoralizujące. Bliższe było mu słowianofilstwo i na tym tle odwoływał się do twórczości polskiej, w szczególności Adama Mickiewicza i Zoriana Chodakowskiego. mały|Tablica upamiętniająca zdobycie Krywania przez Ľudovíta Štúra i jego towarzyszy Poczesne miejsce w literaturze tworzonej przez szturowców zajmowały Tatry, a zwłaszcza Krywań. Nie była to jednak literatura górska per se, we współczesnym rozumieniu tego określenia. Góry te miały symbolizować narodowe wyswobadzanie się z niewoli. Określenie „synowie Tatr” zaczęło wówczas jednoznacznie opisywać Słowaków, gdyż uważano ten łańcuch górski za „wcieloną ideę Słowacji”. Również współcześnie ponad połowa Słowaków uznaje Tatry za najważniejszy symbol narodowy.