Pod nominalną władzą Henryka III jako króla i faktyczną jego ojca jako cesarza znajdowało się Święte Cesarstwo Rzymskie, ponieważ tak od czasów Konrada II określano RzeszęTytułu cesarz Rzymian – Romanorum imperator (augustus) – używano w odniesieniu do władców Rzeszy od roku 982 za panowania Ottona II i jego następców, natomiast od okresu panowania Konrada II cesarstwem rzymskim nazywano Rzeszę. Jerzy Chodorowski, Osoba ludzka w doktrynie i praktyce Europejskich Wspólnot Gospodarczych, Poznań 1990, s. 70. Mieczysław Żywczyński, Kościół i społeczeństwo pierwszych wieków, Warszawa 1985, s. 199–200. Stefan Bratkowski, Wiosna Europy. Mnisi, królowie i wizjonerzy, Warszawa 1997, s. 136..
Henryk jako król Rzymian panował samodzielnie od roku 1039, nie zmieniając tytułu. W roku 1046 został koronowany na cesarza Rzymian. W okresie 1046–1056 Henryk był tytułowany Heinricus Dei gratia Romanorum Imperator AugustusBenedict Jacob Römer-Büchner, Die Siegel der deutschen Kaiser, Könige und Gegenkönige, Frankfurt am Mein 1851, s. 23–24. – Henryk z Bołej łaski cesarz Rzymian. Obok stosowanej w edyktach i na pieczęciach formuły dewocyjnej Dei gratia w dokumentach wystawianych przez cesarza znaleźć można również bardziej archaiczne formyNp. divina gratia, divina favente clementia, również z inwersją wyrazów czy divina disponente gratia.