W 1907 na ulicy uruchomiono latarnie elektryczne, a w 1908 pojechały nią tramwaje elektryczne.
W okresie okupacji niemieckiej ulicy nadano niemiecką nazwę Krakauer Strasse.
Zabudowa ulicy ucierpiała w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939. Największe straty spowodowało powstanie warszawskie. Pomimo zniszczenia Krakowskie Przedmieście odniosło proporcjonalnie mniejsze straty niż pozostała część zabytkowej Warszawy, zwłaszcza po parzystej stronie ulicy. Kościoły wizytek i karmelitów, Pałac Namiestnikowski i Hotel Bristol odniosły tylko niewielkie uszkodzenia. Według Jana Zachwatowicza zadecydowały o tym względy wojskowe (zachowanie budynków na skarpie warszawskiej jako osłony).
Po wojnie większość zabytków odbudowano, w niektórych przypadkach przywracając im wcześniejszą, XVIII-wieczną szatę architektoniczną. Wyrównano wysokość pierzei ulicy obniżając najwyższe budynki do 2–4 pięter. Pod fragmentem północnego odcinka ulicy przeprowadzono tunel Trasy W-Z. Nowe obiekty (np. Nowa Dziekanka) harmonizowały z dotychczasową zabudową. Wyjątkiem był tzw. Kopnięty Dom (Krakowskie Przedmieście 9) na miejscu kamienicy Beyera.