uda są przyciemnione tylko u podstawy, co odróżnia go od tarczyka łopianowego, u którego to uda są jasne tylko przy stawie kolanowym, a w pozostałej części czarne. Stopy mają rozchylone, pozbawione ząbków przy nasadach pazurki wystające poza wieńce szczecinek na trzecich członach.
Ekologia i występowanie Owad ten preferuje miejsca nasłonecznione o piaszczystym podłożu. Dawniej w Europie Środkowej ograniczał się do stanowisk typowo kserotermicznych, ale współcześnie spotykany jest tam także na murawach psammofilnych. Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy tego tarczyka są fitofagami żerującymi głównie na roślinach z rodziny astrowatych. Wśród ich roślin żywicielskich wymienia się: chaber łąkowy, Centaurea paniculata, karczoch zwyczajny, iglice oraz Jurinea longifolia.
Gatunek palearktyczny o rozsiedleniu eurosyberyjskim. W Europie znany jest z Francji, Monako, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Macedonii Północnej i Grecji. Do niedawna północna granica jego zwartego zasięgu biegła na tym kontynencie przez środkową Francję, Reńskie Góry Łupkowe, Harz, Śląsk, Wyżynę Małopolską i Podole. Od końca XX wieku obserwuje się jego jednak gwałtowną ekspansję na północ na obszarze Europy Środkowej.