Czas powstania warszawskiego spędził na Mokotowie, a we wrześniu 1944 znalazł się w obozie przejściowym w Pruszkowie, z którego wydostał się i zamieszkał w Grodzisku Mazowieckim. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Łodzi, gdzie otworzył Biuro Techniczno-Handlowe, które funkcjonowało do 1950, kiedy zostało upaństwowione. W 1949 był współorganizatorem, a następnie prezesem Koła Miłośników Muzyki przy Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. Został również członkiem prezydium Towarzystwa Miłośników Sztuk Pięknych w Łodzi. Od 1951 był kolejno inspektorem produkcji Związku Branżowego Spółdzielni Pracy Metalowo-Drzewnych, kierownikiem Biura Przedsiębiorstwa Remontowego Maszyn Przemysłu Wełnianego w Zgierzu, inżyniera technologa w dziale konstrukcji Łódzkich Zakładów Kinotechnicznych. W 1953 został starszym projektantem w Biurze Projektów Przemysłu Włókien Sztucznych w Łodzi, a następnie kierował pracownią mechaniczną i był starszym projektantem w Wojewódzkim Biurze Projektów w Łodzi. Od 1954 do 1956 był technikiem mechanikiem w uzdrowisku Polanica-Zdrój, od czerwca 1956 przez rok kierował laboratorium technicznym w Łódzkich Zakładach Przemysłu Guzikarsko-Galanteryjnego. Równocześnie był jako ekspert zapraszany do wyceny maszyn i urządzeń fabrycznych oraz oceniał rentowność produkcji przemysłowej.