Pokrywy mają krawędź przednią szerszą od przedplecza, o wystających ku przodowi kątach barkowych. Rzędy punktów są zwykle regularne, rzadziej nieco zaburzone. Obrzeżenia pokryw są opadające w częściach przednich i prawie poziome w tylnych. Odnóża mają golenie smukłe i pozbawione podłużnych rowków, a stopy szerokie i zwieńczone niezmodyfikowanymi pazurkami; człon pazurkonośny może jednak mieć wystające odsiebnie brzegi, wywołując wrażenie, jakby pazurki miały przydatki.
Ekologia i występowanie Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy tego tarczyka są fitofagami żerującymi od zewnątrz na liściach roślin (egzofoliofagi). Larwy na bokach tułowia i odwłoka mają rzędy wiotkich kolców, zaś na szczycie odwłoka widlasty, skierowany ku przodowi wyrostek. Ten ostatni służy do odkładania zrzuconych wylinek i odchodów w formie ochronnego parasola ponad ciałem larwy, zwanego scatopleta.
Przedstawiciele rodzaju występują we wszystkich krainach zoogeograficznych z wyjątkiem neotropikalnej.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1758 roku przez Karola Linneusza. W 1914 roku Franz Sapeth wyznaczył jego gatunek typowy. Zalicza się do niego 448 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Stonkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza