thumb|Władysław Barwicki – Sen Leszka Czarnego Władysław Barwicki (ur. 11 czerwca 1865 w Puławach (Nowej Aleksandrii), zm. 12 lutego 1933 w Lublinie) – polski malarz, rzeźbiarz i poeta.
Życiorys Syn cukiernika Leopolda i Wincentyny z Kozyrskich. Studiował w Warszawie u Wandalina Strzałeckiego w pracowni sztuki stosowanej, a następnie u Wojciecha Gersona. Malował głównie obrazy o tematyce religijnej, patriotycznej, a także pejzaże i portrety. Zadebiutował w 1888 wystawiając portrety kredkowe w księgarni Michała Arcta w Lublinie.
Był twórcą polichromii w kościele św. Piotra Apostoła w Lublinie (1899) oraz malowideł temperowych w kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowie Lubelskim (1908). W 1902 dla kościoła parafialnego w Piotrawinie namalował obraz Zabójstwo św. Stanisława. Był także autorem scen z życia misjonarza o. Eligiusza Głębockiego. W latach 1927–1933 pracował na zlecenie oo. Kapucynów w Krośnie i Rozwadowie, gdzie w kościele Zwiastowania Pańskiego do dziś zachowały się dwa obrazy – św. Fidelis z Sigmaringen i św. Franciszek z Camporosso oraz malowane olejem na blasze miedzianej stacje Drogi Krzyżowej. Jego dzieła znalazły się też w należących do kapucynów kościołach w Lublinie i Olesku, a także w kościołach w Turbii (obraz przedstawiający św.