Nagą powierzchnię pokryw rzeźbi niezaczernione, w większości bezładne punktowanie. Odnóża środkowej pary nie mają guzków wierzchołkowych na spodniej krawędzi ud. Stopy mają ostatni człon nieprzekraczający przedniej krawędzi członu trzeciego. Pazurki zaopatrzone są w niewielki ząbek pośrodku krawędzi spodniej lub są całkowicie pozbawione ząbków.
Ekologia i występowanie Zarówno osobniki dorosłe, jak i larwy są fitofagami żerującymi na roślinach z rodziny powojowatych. Larwy na bokach tułowia i odwłoka mają rzędy wiotkich kolców, na szczycie odwłoka zaś widlasty, skierowany ku przodowi wyrostek. Ten ostatni służy do odkładania zrzuconych wylinek i odchodów w formie ochronnego parasola ponad ciałem larwy, zwanego scatopleta.
Rodzaj zachodniopalearktyczny, rozsiedlony od zachodniej Europy po Mongolię i zachodnie Chiny. W Polsce reprezentowany jest tylko przez tarczyka powojowego.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1893 roku przez Juliusa Weise. W 1952 roku Walter Douglas Hincks wyznaczył tarczyka powojowego jego gatunkiem typowym. Przez część specjalistów bywał traktowany w randze podrodzaju w obrębie rodzaju Cassida.