W 1989 rozpoczął współpracę z Leszkiem Balcerowiczem w Ministerstwie Finansów, był współtwórcą tzw. planu Balcerowicza. Do 1991 pełnił funkcję dyrektora generalnego w tym resorcie i jednocześnie głównego doradcy ministra. Od 1991 do 1994 zajmował stanowisko wiceministra finansów, współpracując z kolejnymi ministrami (Karolem Lutkowskim, Andrzejem Olechowskim, Jerzym Osiatyńskim i Markiem Borowskim). Został odwołany w 1994 przez premiera Waldemara Pawlaka w związku z rzekomymi nieprawidłowościami przy prywatyzacji Banku Śląskiego S.A. W proteście przeciwko temu do dymisji podał się minister Marek Borowski, z którym nie skonsultowano decyzji o tej dymisji.

Po odejściu z rządu pracował głównie w bankowości. W latach 1994–2002 pełnił funkcję dyrektora ds. strategii oraz szefa doradców w Banku Handlowym. W latach 2002–2003 był wiceprezesem zarządu Commercial Union Polska, zaś od lipca 2003 do czerwca 2006 zajmował stanowisko dyrektora ds. strategii grupy PZU. Od 2008 prezes zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Capital Strategy.

Współpracował z Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych, doradzał również Platformie Obywatelskiej w sprawach ekonomicznych.