W Ameryce oskarża Əliyeva o korupcję, klanowość i bezprawie.
1997 – został pozbawiony immunitetu parlamentarnego, równocześnie wszczęto przeciwko niemu postępowanie karne w sprawie zdefraudowania 107 milionów dolarów w latach 1990–1995, kiedy był dyrektorem Rafinerii Bakińskiej.
1998 – wybrano go na współprzewodniczącego Demokratycznej Partii Azerbejdżanu (założonej w 1992). Po jej podziale w 2000 Quliyev został jedynym liderem.
Pod koniec lat 90. odrzucił pomysł tworzenia bloku opozycyjnego, krytykując przy tym Musawat (pol. Równość – najstarszy i największy ruch opozycyjny prowadzony obecnie przez İsę Qəmbəra), jednak zmienił zdanie przed wyborami prezydenckimi w październiku 2003, kiedy to poparł kandydaturę İsy Qəmbəra. Wiosną 2005 jego Partia Demokratyczna weszła do bloku "Azadlıq" (Azadlyg, pol. Wolność), obejmującego już Musawat oraz Ludowy Front Azerbejdżanu (przewodzi jej Əli Kərimli).
Bibliografia Quliyev wydał trzy książki, w których krytykuje elity władzy azerbejdżańskiej: "Ropa i polityka" (az. Neft və siyasət), "Ścieżka do demokracji" (az. Demokratiyaya doğru yol), "Cel naszych zmagań" (az. Mübarizəmizin məqsədi).
Kategoria:Przewodniczący Parlamentu Azerbejdżanu Kategoria:Azerbejdżańscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1947