W początkowym okresie Lech Polcyn tworzył przede wszystkim martwe natury i portrety. W kolejnych etapach jego twórczość ewoluowała w stronę „coraz większych uogólnień, budowania płaszczyzny płótna przy pomocy wyraźnie zaznaczonego konturu i określonej plamy barwnej, z pominięciem modelunku i światłocienia”. Coraz większym uproszczeniom ulegała forma, a także paleta kolorystyczna jego prac. Autor „gubił kolor”, tworząc kompozycje przy użyciu stonowanej palety, lub „niemal monochromatyczne”.
W konsekwencji kolejnych uproszczeń Lech Polcyn rozpoczął etap dzielenia kompozycji na mniejsze fragmenty. Fragmentacja uzyskała wymiar przestrzenny, prowadząc do powstania obiektów fotograficznych „w wyniku darcia odbitek barytowych, przerabiania ich na masę fotograficzną, zamoczoną w kleju i formowaną lub zszywaną tak, aby przybrała kształt rzeczywistych przedmiotów czy fragmentów ciała”. Tak powstałe obiekty funkcjonują pod nadaną przez artystę nazwą „obiekty rzeczywistości”.