W 1952 zdał eksternistyczny egzamin aktorski.

Otrzymawszy propozycję zagrania w filmie Jerzego Kawalerowicza Celuloza (1953), przeprowadził się do Łodzi, gdzie zamieszkał na stałe. W 1959 zagrał główną rolę Jerzego w Pociągu Kawalerowicza. Po roli w filmie Romana Polańskiego Nóż w wodzie zaczął otrzymywać propozycje gry w filmach zagranicznych.

Od 1967 grał w kinie niemieckim. Debiutował rolą Stefana w (niem. Die gefrorenen Blitze) w reżyserii Jánosa Veicziego. Zagrał w ponad 100 produkcjach wytwórni DEFA z NRD, z którą współpracował przez ponad 20 lat. W 1969 odebrał nagrodę państwową dla najlepszego aktora za rolę inżyniera Lorenza Regera w filmie Horsta Seemanna (niem. Zeit zu leben).

W latach 1953–1979 występował w Teatrze Powszechnym w Łodzi, ostatecznie porzucił teatr na rzecz filmu.

W 2000 wystąpił w teledysku do piosenki Stachursky’ego „Czuję i wiem”.

Życie prywatne Niemczyk twierdził, że był sześciokrotnie żonaty, co jednak jest podawane w wątpliwość. Jego pierwszą żoną była aktorka Tatiana Zaunar. Z tego małżeństwa pochodzi jedyna córka aktora – Monika. Drugi związek małżeński zawarł z Krystyną. Od 2000 roku był związany z pedagog Iwoną Ławicką, która została jego jedyną spadkobierczynią.

Kibic Łódzkiego Klubu Sportowego.