Stanisław Fedorczyk, ps. „Pomidor” (ur. 13 lipca 1894 w Rzeszowie, zm. 24 marca 1974 w Poznaniu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 lipca 1894 w Rzeszowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana (ur. 1864), naczelnika Sądu Powiatowego, i Marii z Pasternaków (ur. 1867). Ukończył w 1913 szkołę średnią w Rzeszowie. Przed I wojną światową rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W 1914 wstąpił do Legionów z przydziałem do VI baonu I Brygady. Wyróżnił się 4 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką, w trakcie której został lekko ranny i kontuzjowany. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 został wcielony do armii austriackiej.
5 listopada 1918 powrócił do służby w Wojsku Polskim początkowo jako dowódca plutonu, a później do 1920 jako dowódca kompanii w 5 pułku piechoty Legionów. 1 czerwca 1921 przebywał w Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Poznaniu, a jego oddziałem macierzystym był 66 Pułk Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 392. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 66 pp. Służył w I batalionie 66 pp, który był detaszowany w Chojnicach.