Ostatecznie jednak postanawia usłuchać głosu serca. Kawaler każe jej pozornie przyjąć starania Lelia o jej rękę. Lelio udając zazdrość o kawalera, żąda od księżniczki opowiedzenia się po którejś stronie. Księżniczka zgadza się go poślubić. Lelio jest skonsternowany. Kawaler radzi mu odkryć karty. Lelio wyznaje księżniczce, że ją poślubi choć wcale jej nie kocha, udawał miłość ze względu na jej majątek. Księżniczka nie chce takiego męża. Lelio przypomina jej przepadek, kawaler drze jednak umowę na jego oczach. i wysyła go do jego wybranki z dwunastoma tysiącami renty, którą, do czego się końcu przyznaje, jest on sam. Księżniczka jest wstrząśnięta. Kawaler odpowiada, że ocalił jej majątek i nie oszczędził jej nauki, której jej płochość się domagała.
Omówienie Sytuacja wyjściowa komedii, w której kobieta przebrana za mężczyznę chce nawiązać relację z pewnym Leliem, którego chciałaby lepiej poznać, przywodzi na myśl przygody Aurory de Guzman przedstawione w Dianie Montemayora, a następnie wykorzystane w Zielonym Gilu przez Tirsa de Molinę. Podobieństwo dotyczy jednak tylko sytuacji wyjściowej. Młoda kobieta przebiera się w komedii Marivaux, nie po to, by wzbudzić miłość do siebie, ale aby zdemaskować adoratora, ponieważ jest prawie pewna, że ma do czynienia z intrygantem.