See entries dyáv- and devá- (online database). Sanskryt: Dyáuṣ (द्यौष्) – bóg Nieba, dyú (द्यु) – ogólne słowo oznaczające „niebo, raj” Staroawestyjski: dyaoš (𐬛𐬫𐬀𐬊𐬱) – „niebo, raj”, wspomniane w jednym wersie Awesty Młodoawestyjski: diiaoš – „piekło”, jako efekt reformy Zaratusztriańskiej Greka mykeńska: di-we (𐀇𐀸 /diwei/) – celownik słabo poświadczonego słowa Sylabariusz cypryjski: ti-wo, interpretowane jako odnoszące się do Zeusa i możliwego dopełniacza DiwoiYon, Marguerite. La ville de Salamine. Fouilles françaises 1964-1974 / The town of Salamis. French excavations 1964-1974. In: Kinyras : L'Archéologie française à Chypre / French Archaeology in Cyprus Table ronde tenue à Lyon, 5-6 novembre 1991 / Symposium held in Lyons November 5th-6th 1991 Lyon : Maison de l'Orient et de la Méditerranée Jean Pouilloux, 1993. p. 145. (Travaux de la Maison de l'Orient, 22) www.persee.fr/doc/mom_0766-0510_1993_act_22_1_1796 Starogrecki: Zeus (Ζεύς) – bóg Nieba, także dialekty eolskie, Korynt, Rodos: Deús (Δεύς) Italski: *djous (dious) Wczesny łaciński: Dioue lub loue Łaciński: Jove (Iove) – bóg Nieba, Diūs (Fidius) – bóg dębów Oskijski: Diúvei (Διουϝει), dopełniacz liczby pojedynczejBuck, Carl Darling. Comparative Grammar of Greek and Latin. Chicago, Illinois: The University of Chicago Press. 1933. p. 203.Witczak, Krzysztof T.