Opozycja wobec Maurice'a i jego poglądów przybrała na sile po publikacji w 1853 esejów teologicznych, w których autor wykazał swoje niedowierzanie w wieczność piekła, i w tym roku został zwolniony ze stanowiska w King's College. Łącząc zdolności edukacyjne z zainteresowaniem poprawy statusu robotników, w 1854 zaplanował i został pierwszym dyrektorem Working Men's College. Zorganizował również stowarzyszenia spółdzielcze wśród robotników. W 1860 porzucił stanowisko kapelana w Lincoln's Inn, po czym posługiwał w kościele św. Piotra, w którym słuchacze jego kazań nazwali go "prorokiem". Od 1866 do końca życia wykładał etykę jako profesor w Cambridge, w 1869 napisał esej Social Morality. W 1870 został również kapelanem w kościele św. Edwarda w Cambridge. Do ważniejszych jego prac należą m.in. Moral and Metaphysical Philosophy (1850-1862), What Is Revelation? (1859) i The Claims of the Bible and of Science (1863). Zainteresowanie jego pracami odżyło po II wojnie światowej i choć część krytyków uznała jego nauczanie za mętne, pozostaje wszechstronnym i twórczym źródłem dla studiów nad chrześcijańskim socjalizmem.
Bibliografia