Centralne trzy osie były podwyższone o jedno piętro, a przed nimi występował wielki portyk w wielkim porządku, dodatkowo podwyższony o wysokie belkowanie: architraw, fryz i gzyms, wszystkie podzielone na 3 pionowe pola wyznaczone przez 4 kolumny podpierające fronton. W połowie wysokości portyku był balkon z artystycznie kutą balustradą. Elewacje z desek miały naturalny kolor, a wszystkie otwory były malowane na biało. Elewacja ogrodowa była identyczna, jedynie w portyku nie było balkonu. Całość przykrywał dach dwuspadowy w części centralnej i czterospadowy nad częścią parterową.
Wewnątrz dwór miał nieregularny układ dwutraktowy. W części środkowej był wielki, wydłużony hol ze schodami na piętro w części ogrodowej.
Już w pierwszej połowie XIX wieku wokół dworu rozplanowano piękny ogród, harmonijnie łączący elementy regularnych parków z widokowymi parkami angielskimi. Park miał około 15 ha. Został około 1880 roku przekomponowany przez krakowskiego ogrodnika J. Leinera, który sprowadził tu wiele gatunków drzew i krzewów egzotycznych. Do dzisiejszych czasów zachowały się aleje oraz system stawów połączonych kanałami, przez które przerzucono mostki. Przy jednej z alej jest grota z rzeźbą Matki Bożej z Lourdes.