Przez długi czas zasiadał również w Najwyższej Izbie ustawodawczej. W wyborach 1960 roku został wybrany do Zgromadzenia Narodowego Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej Regionu Zachodnioczeskiego jako kandydat bezpartyjny. Uzyskał reelekcję w wyborach w 1964 roku. Zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym do końca kadencji w 1968 roku.
Podczas Praskiej Wiosny zrezygnował ze stanowiska ministra i stanowiska w Komitecie Centralnym Partii Komunistycznej. Do 1968 pracował w Wojskowym Instytucie Historycznym w powiecie tachowskim.
Po federalizacji Czechosłowacji zasiadał w Izbie Ludowej Zgromadzenia Federalnego w 1969 roku (Okręg Tachov), gdzie pozostał do końca okresu wyborczego, czyli do wyborów w 1971 roku.
7 czerwca 1968 roku został pracownikiem naukowym specjalnej grupy naukowej Wojskowego Instytutu Historycznego w Pradze. 30 maja 1970 roku ze względu na swoje nastawienie do sierpniowej okupacji, został zwolniony z Wojskowego Instytutu Historycznego i przeszedł na emeryturę.