mały|Karl Emil Stählberg Kinematografia fińska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Finlandii, rozumianej tu: do 1917 – jako Wielkie Księstwo Finlandii w ramach Carstwa Rosyjskiego, natomiast po 1917 – jako niepodległe państwo.
Wczesna kinematografia fińska (1896–1945) Pierwsze pokazy kinematografu braci Lumière odbyły się w ratuszu helsińskim 28 czerwca 1896 roku. Pokazy filmowe w Helsinkach trwały jedynie osiem dni, ze względu na wysokie ceny biletów oraz niewielką populację miasta. W 1897 roku jednak operator Karl Emil Ståhlberg rozpoczął szeroko zakrojoną dystrybucję filmów lumierowskich. Wkrótce potem zaczął pracować dla firmy Pathé. W 1904 roku Ståhlberg założył pierwsze stałe kino w Helsinkach, a trzy lata później – własną firmę produkcyjną Apollo. W jej ramach Szwed Louis Sparre i Fin Teuvo Puro nakręcili pierwszy fiński film fabularny, obecnie zaginioną komedię Tajemnicze destylatory. Dopiero jednak po wywalczeniu niepodległości w 1917 roku możliwy był rozwój fińskiej kinematografii. W 1919 roku Erkki Karu założył firmę Suomi-Filmi Oy, a cztery lata później nakręcił adaptację Szewców z wrzosowiska na podstawie komedii Aleksisa Kivi. Karu w ten sposób zapoczątkował konwencję opowieści folklorystycznej, która stała się jednym z wyznaczników rodzimej kinematografii.