Pochowano ich przy przejeździe kolejowym, gdzie w 1967 roku wzniesiono stellę.
600 m na zachód od wsi, za odcinkiem linii kolejowej, 17 października 1943 roku rozstrzelano i spalono 24 cywilnych mieszkańców. Dopiero po dwóch miesiącach władze niemieckie zezwoliły na ponowny pochówek szczątków na miejscowych cmentarzach.
Oprócz oddziałów niemieckich w Dziatłowiczach stacjonowała sotnia 12. Dońskiego Pułku Kozackiego.
Na odcinku linii kolejowej przylegającym do wsi, a także na stacji Dziatłowicze, wielokrotnie przeprowadzano akcje dywersyjne wobec niemieckich transportów kolejowych, torów i łączności telegraficznej. We wsi działała podziemna organizacja komsomolska. Miejscowa ludność współpracowała z partyzantami, przez co sołtysa wsi, Buszyłę, Niemcy rozstrzelali w Pińsku.
Dziatłowicze zostały wyzwolone 10 lipca 1944 roku.
Łącznie w czasie wojny we wsi zabito 200 mieszkańców. Ponad 80 osób wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec. Żywych powróciło nieco ponad połowa z nich.
W szeregach Armii Czerwonej walczyło i zginęło 143 mieszkańców wsi. W Dziatłowiczach wzniesiono obelisk ku pamięci poległych mieszkańców.
Ogółem liczba mieszkańców wsi zmniejszyła się z 3027 osób w 1939 roku do 2504 w 1944 roku.