Kolaż, performance i asamblaż mały|Claude McRay (i.e. McKay) i Baroness von Freytag-Loringhoven, przed 1928 Podczas pobytu w Nowym Jorku baronessa tworzyła również asamblaże, rzeźby i obrazy, dzieła sztuki z części AGD, rur hydraulicznych oraz śmieci, które zbierała na ulicy. Elsa znana była z konstruowania wyszukanych kostiumów ze znalezionych przedmiotów, tworzących „rodzaj żywego kolażu”, zacierającego granice między życiem a sztuką.
Pełne detali kostiumy baronessy były swoistym komentarzem do czasów, w których żyła, i rzucały wyzwanie ugruntowanym wśród burżuazji pojęciom kobiecego piękna i wartości ekonomicznej. Artystka ozdabiała się przedmiotami użytkowymi, takimi jak łyżki, puszki i kółka do zasłon, a także gruz uliczny. Wykorzystanie własnego ciała jako medium było celowe i stanowiło rodzaj spektaklu. Formy i reprezentacji, które kobietom odzianym w ograniczenia ich czasów wydawały się upokarzające. Elsa wyrażała swoją podmiotowość w obszarze wizualnego dostępu do własnej nagości. Przełamywała wykreowany społecznie obraz reprezentacji kobiety, ukazując się jako postać androgeniczna. Sprzeciwiała się konsumpcjonizmowi oraz panującym ówcześnie kanonom estetycznym.