Cechy stylowe Bogata dekoracyjność. „Horror vacui”. Płaszczyznowość uzyskiwana przez rozpięcie całej kompozycji na ścianie. Afunkcjonalność struktury architektonicznej. Formy: miękkie, lekkie, fantazyjne, dalekie od ideałów klasycznych dojrzałego renesansu. W oddaniu postaci z jednej strony stylizacja w sztucznych pozach i układzie szat, z drugiej zaś werystycznie ukazana twarz. Charakterystyczne motywy ornamentalne: rozetki pojedyncze lub w rzędach, wazy płomieniste, gzymsy ozdobione rzędem spłaszczonych liści akantu, guzy „gucciowskie”. Styl Gucciego to połączenie cech włoskich z krakowskimi.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Fischinger, Santi Gucci, architekt i rzeźbiarz królewski XVI wieku, Kraków 1969. Historia sztuki polskiej, t. II, Kraków 1965, red. T. Dobrowolski. Helena Kozakiewicz, Renesans w Polsce. Santi Gucci. Architekt i rzeźbiarz, Warszawa 1983. H. i S. Kozakiewiczowie, Renesans w Polsce, Warszawa 1976. Krystyna Sinko, Santi Gucci Fiorentino i jego szkoła, Kraków 1933.
Linki zewnętrzne Andrzej Fischinger: Santi Gucci, architekt i rzeźbiarz królewski XVI wieku (1969) w bibliotece Polona