thumb|Malowidło linii Ningma przedstawiające Padmasambhawę w towarzystwie księżniczki Mandarawy i Jeszie Tsogial nad którymi znajdują się Samantabhadra, Wadżrasattwa i Garab Dordże, a poniżej tybetańscy mistrzowie Longczenpa oraz Dżigme Lingpa Ningma (tyb. རྙིང་མ་, Wylie: rnying ma, ZWPY: Nyingma) – jedna z czterech głównych tradycji buddyzmu tybetańskiego. Tradycja ta uznawana jest za pierwszą tradycję buddyzmu tybetańskiego.
Etymologia Słowo ningma z tybetańskiego znaczy „starożytny” i dlatego szkołę tę nazywa się „starożytną tradycją” lub „tradycją starożytnych przekazów”Gazangjia, Tibetan Religions, China Intercontinental Press, Beijing 2003, s. 84..
Historia tradycji Ningma Pochodzenie i pierwszy okres rozkwitu tradycji Nauki szkoły Ningmapy pochodzą z Długiego Przekazu (Ring Gyu) Kamy pierwszego okresu buddyzmu w Tybecie oraz Krótkiego Przekazu (Nye Gyu) Termy późniejszych nauk buddyzmu; inne nauki mistrzowie otrzymali, w różnych historycznych okresach, bezpośrednio w Czystych Wizjach (Dag Nang) od Bóstw lub Guru, podczas doświadczeń lub przejrzystych snów.