Egzopolisacharyd sukcynoglikan jest wytwarzany głównie przez dużą liczbę mikroorganizmów glebowych z rodzajów Agrobacterium, Rhizobium czy Pseudomonas. Właściwości strukturalne sukcynoglikanu są wyjątkowe pod względem stabilności termicznej i doskonałych właściwości lepkości. W przeciwieństwie do innych wysoce skomercjalizowanych bakteryjnych egzopolisacharydów, takich jak dekstran lub ksantan. Sukcynoglikan w Rhizobium meliloti jest niezbędny do inwazji guzków i być może ich rozwoju. Bakterie atakują guzki przez rurki pochodzenia roślinnego zwane nitkami infekcyjnymi i po uwolnieniu do komórek we wnętrzu guzków, różnicują się w bakteroidy i zaczynają wiązać azot atmosferyczny. Analizy genetyczne wykazały, że sukcynoglikan wytwarzany przez Sinorhizobium meliloti (dawniej Rhizobium meliloti) Rm1021 typu dzikiego, jest niezbędny do udanej inwazji guzków przez bakterie. Rola tych egzopolisacharydów w inwazji guzków nie jest jeszcze jasna. Sukcynoglikany mogą działać jako cząsteczka sygnałowa, wyzwalając odpowiedź rozwojową u rośliny lub regulując odpowiedzi obronne gospodarza.