Óscar Esplá y Triay (ur. 5 sierpnia 1886 w Alicante, zm. 6 stycznia 1976 w Madrycie) – hiszpański kompozytor.
Życiorys W latach 1903–1911 studiował inżynierię i filozofię na Uniwersytecie Barcelońskim. W zakresie muzyki był początkowo samoukiem, w 1909 roku otrzymał I nagrodę za Suitę orkiestrową na międzynarodowym konkursie kompozytorskim w Wiedniu. Następnie był uczniem Maxa Regera w Meiningen i Monachium (1912) oraz Camille’a Saint-Saënsa w Paryżu (1913). W latach 1931–1934 był przewodniczącym Junta Nacional de Música. Od 1930 roku wykładowca konserwatorium w Madrycie, między 1936 a 1939 rokiem był jego dyrektorem. W czasie hiszpańskiej wojny domowej opuścił kraj i wyjechał do Brukseli. W 1946 roku został dyrektorem brukselskiego Laboratoire Musical Scientifique. W 1951 roku wrócił do Hiszpanii.
Od 1958 roku prowadził w Alicante własne konserwatorium. Był reprezentantem Hiszpanii przy Radzie Muzycznej UNESCO oraz przewodniczącym hiszpańskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Członek Królewskiej Akademii Sztuki Pięknych oraz francuskiej Académie des Beaux-Arts. Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Cywilnego Alfonsa X Mądrego (1959).