Czesław Maria Polikarp Kahl (ur. 8 lipca 1878, zm. 24 lutego 1914 w Zgierzu) – polski duchowny starokatolicki, kapłan Kościoła Katolickiego MariawitówTaką nazwę nosił niepodzielony Kościół mariawicki w latach 1907–1919..
Życiorys Pochodził z rodziny przybyłej do Rzeczypospolitej w XVIII wieku z Turyngii. Jego przodkowie osiedliwszy się na ziemiach polskich za zasługi dla dworu saskiego otrzymali polskie szlachectwo oraz prawo do pieczętowania się herbem Pobóg. Pierwotnie byli ewangelikami i trudnili się głównie piwowarstwem. Posiadali w dzierżawie m.in. browar w Międzyrzecu Podlaskim. Czesław Kahl był synem Stanisława Marcelego i Róży z Żelazowskich. Jego bliskim krewnym był kapucyn i organizator bezhabitowych zgromadzeń zakonnych, o. Honorat Koźmiński.
Po ukończeniu wyższego seminarium duchownego Czesław Kahl został księdzem rzymskokatolickim, inkardynowanym do archidiecezji warszawskiej. Pracował jako wikary na parafiach w: Przybyszewie, Krośniewicach, Piątku, Tarczynie i Raszynie.
W 1906 r. jako pierwszy duchowny z archidiecezji warszawskiej został suspendowany przez metropolitę Wincentego Popiela za przynależność do Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów i szerzenie wśród wiernych mariawityzmu. Za niepodporządkowanie się decyzjom Świętego Oficjum został ekskomunikowany.