Kriegsmarine pod nazwą U-94, jednak załoga pozostała niemiecka.
13 września w zatoce Mała Syrta UC-52 zatrzymał i zatopił cztery tunezyjskie łodzie żaglowe: „Arlequin” (6 BRT), „Chere Rose” (28 BRT), „Ortigia” (17 BRT) i „Vittoria” (24 BRT). 18 września ten sam los spotkał kolejną tunezyjską żaglową łódź rybacką „Cachalot” o pojemności 17 BRT, zatopioną po zejściu załogi z działa pokładowego na pozycji . 28 września nowym dowódcą U-Boota został mianowany por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Hellmuth von Doemming.
1918 rok Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne na Morzu Śródziemnym przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Pola została podzielona na dwie części: I Flotylla w Poli (I. U-Flottille Mittelmeer) i II Flotylla w Cattaro (II. U-Flottille Mittelmeer), a UC-52 znalazł się w składzie tej drugiej. 31 marca 1918 roku w odległości 18 Mm na północny wschód od Valletty okręt zatopił brytyjski żaglowiec „San Nicola” o pojemności 24 BRT. 6 kwietnia ne Morzu Jońskim identyczny los spotkał włoski żaglowiec „Madona Belle Grazie” (105 BRT), płynący z Sycylii do Pireusu. Trzy dni później na północ od Mesyny U-Boot storpedował zbudowany w 1915 roku brytyjski zbiornikowiec „Sunik” o pojemności 5017 BRT, przewożący ropę naftową z Neapolu do Palermo.