Po śmierci Kuglera Gerbeaud założył spółkę publiczną o nazwie „Kuglers Nachfolger Gerbeaud AG” (następcy Kuglers Gerbeaud). Gerbeaud przywiązywał wagę do nowoczesnych warunków pracy, od 1909 roku używał samochodów obok powozów konnych.
Przy projektowaniu wnętrz swojej cukierni Gerbeaud w 1910 roku skorzystał z projektu Henrika Darilka, który używał głównie marmuru, egzotycznego drewna i brązu. Sztukateria na suficie została wykonana w stylu rokoko Ludwika XIV. Inspiracją dla żyrandoli był styl Marii Teresy. Do dyspozycji gości były stoły francuskie oraz secesyjne, które Gerbeaud dostarczył z targów światowych w Paryżu. I wojna światowa była odczuwalna, ale firma przetrwała nawet to.
Gerbeaud zmarł 8 listopada 1919 r., przed śmiercią przekazał lokal swojej żonie Ester, która kierowała nim do 1940 r. Firma została znacjonalizowana w 1948 r. i przemianowana na „Vörösmarty”, na cześć poety Mihály Vörösmartyego. Nazwę tę nosiła do marca 1984 r., kiedy to powróciła do historycznej nazwy. W 1995 roku niemiecki właściciel międzynarodowej sieci drogerii Erwin Franz Müller kupił „Gerbeaud” i zlecił gruntowny remont. W ten sposób zniknęły ślady minionych 50 lat, a kawiarnia znów lśni w stylu stworzonym przez Emila Gerbeauda. W 2009 roku otwarto bliźniaczy lokal w Tokio.
Przypisy
Kategoria:Kawiarnie Kategoria:Historia Budapesztu