Statek, przewożący fosforany z Bône do Livorno, zatonął na pozycji ze stratą 13 członków załogi.

1918 rok Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne na Morzu Śródziemnym przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Pola została podzielona na dwie części: I Flotylla w Poli (I U-Flottille Mittelmeer) i II Flotylla w Cattaro (II U-Flottille Mittelmeer), a UC-53 znalazł się w składzie tej drugiej. 25 stycznia nieopodal Stromboli okręt zatopił zbudowany w 1899 roku włoski parowiec „Carignano” o pojemności 2688 BRT (na pozycji ). Następnego dnia na tych samych wodach U-Boot storpedował i zatopił zbudowany w 1894 roku grecki parowiec „Asimina” (2878 BRT), który płynął z Nowego Jorku do Castellammare di Stabia. 29 stycznia okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił na pozycji zbudowany w 1915 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Geo” (3048 BRT), płynący pod balastem z Neapolu do Tunisu (w wyniku ataku zginęło 16 członków załogi wraz z kapitanem. Nazajutrz załoga UC-53 zatopiła kolejne dwa włoskie żaglowce: „Fratelli Barrera” (88 BRT) i zbudowany w 1915 roku „Michele Padre” (230 BRT), płynący z ładunkiem gliny do Neapolu (na pozycji ).