thumb|Grób Bolesława Menderera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Bolesław Menderer (ur. 10 czerwca 1881, zm. 1 listopada 1939 w Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys W 1900 był studentem wydziału prawniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Oficer piechoty rezerwy cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był c.i k. Pułk Piechoty Nr 57. W jego szeregach walczył w czasie I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: kadteta (1 stycznia 1906), porucznika (1 stycznia 1913), nadporucznika (22 maja 1915) i kapitana (1 listopada 1917).
30 marca 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana, powołany do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do Baonu Zapasowego 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Następnie został przeniesiony do Baonu Zapasowego 41 Pułku Piechoty. 15 lipca 1921 został przeniesiony do rezerwy. W grudniu tego roku został ponownie powołany do służby czynnej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 89. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 41 pp w Suwałkach. W lipcu tego roku został przeniesiony do 24 Pułku Piechoty w Łucku na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy pułku.