Krytycy tej krytyki stwierdzają, że pogląd o istnieniu racji dostatecznych dla wszystkich przedmiotów jest przekonaniem bazowym, intuicyjnym, a także że opiera się na nim nauka, że absurdem byłoby domagać się jego uzasadnienia.
Oponenci wskazują tutaj, że przekonanie to w ogóle nie jest spójne. By pokazać jego niespójność, stosują je do całego Wszechświata. Wszechświat istnieje i wymaga wyjaśnienia swego istnienia. Albo to wyjaśnienie dalej wymaga wyjaśnienia, albo też nie wymaga. Wyjaśnienie wymagające dalszego wyjaśniania samo byłoby przygodne, co eliminowałoby je jako rację dostateczną przygodnego Wszechświata. Jeśli by to wyjaśnienie dalszego wyjaśniania nie wymagało, byłoby konieczne. Wyjaśniałoby zatem Wszechświat, efekt koniecznej racji, jako byt konieczny, a Wszechświat konieczny nie jest. Z wnioskiem tym nie zgadzają się zwolennicy argumentacji z racji dostatecznej, podając, że Bóg jako byt konieczny mógł, kierując się wolną wolą, wybierać, czy stworzyć Wszechświat, czy też nie, a więc byt konieczny może być przyczyną i wyjaśnieniem bytu przygodnego. Strona przeciwna wskazuje jednak, że skoro Bóg nie musiał świata stworzyć, to nie stanowi racji dostatecznej zaistnienia świata.