Geografia Ptolemeusza – iluminowany rękopis sprzed 1467, zawierający Geografię Ptolemeusza, przechowywany w Bibliotece Narodowej.
Historia
Dzieło aleksandryjskiego geografa Klaudiusza Ptolemeusza (ok. 100 – ok. 168), zatytułowane oryginalnie Geographiké hyphégesis, składało się prawdopodobnie z 8 ksiąg i 27 map. W 1406 zostało przetłumaczone na łacinę przez Jacoba d’Angelo jako Geographia (znano je także później pod tytułem Cosmographia). Egzemplarz w Bibliotece Narodowej jest jedynym rękopisem czwartej redakcji dzieła autorstwa Nicolausa Germanusa. Powstał przed 1467, być może we Florencji.
W XVI w. manuskrypt był własnością Jana Zamoyskiego. Wedle tradycji rodowej został mu podarowany przez papieża Grzegorza XIII, jednak w rzeczywistości został prawdopodobnie zakupiony w Paryżu w 1573. Później trafił do Akademii Zamojskiej, a ostatecznie znalazł się w XX w. w Bibliotece Narodowej wraz z depozytem Biblioteki Ordynacji Zamojskiej. Od 2024 manuskrypt prezentowany jest na wystawie stałej w Pałacu Rzeczypospolitej.