Wojska Timura składały się w większości z konnych łuczników wywodzących się z koczowników lub posiadaczy ikt, a ich organizacja, uzbrojenie i taktyka nie różniły się zasadniczo od tej z czasów Czyngis-chana. Wyjątkiem było występowanie w większej liczbie piechoty oraz pewnej liczby słoni, które Timur zdobył w Indiach. W swojej monografii Alexandra-Derscu-Bulgaru oszacowała, że armia Bajazyda liczyła około 85 tys. żołnierzy, podczas gdy Timur posiadał ich ok. 140 tys.Ibidem. Marian Małowist uważa jednak, że liczby te są znacznie przesadzone, „już choćby ze względów aprowizacyjnych zgromadzenie w jednym miejscu tak wielkiej liczby wojsk wydaje się niemożliwe”Marian Małowist, Tamerlan i jego czasy, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1985, s. 75.. Należy je zatem uważać jedynie za wskaźnik stosunku sił obu przeciwników, ukazujący niewątpliwą przewagę liczebną Timura. Mimo to Bajazyd nie był pozbawiony szans w nadchodzącym starciu, bowiem jego armia z elitarnym korpusem janczarów na czele wydawała się lepsza jakościowo. Była ona jednak zmęczona forsownymi marszami, a w jej szeregach czaiła się zdrada.