W kolejnym sezonie był jedną z wiodących postaci ŁKS-u. Pierwszą bramkę strzelił w 6. serii spotkań, dającą zwycięstwo 1:0 nad Stalą Mielec. Z kolei w 11. kolejce w wygranym 3:1 meczu z Pogonią Szczecin otworzył wynik, uderzając piłkę z 30 metrów. Futbolówka nabrała rotacji i wpadła pod spojeniem słupka i poprzeczki bramki bronionej przez Radosława Majdana. Trafienie to zostało wybrane bramką roku w 1995, w ramach piłkarskiego telewizyjnego magazynu „Gol”, przy ogromnej przewadze głosów. Z łodzianami Terlecki zajął 4. miejsce w klasyfikacji końcowej, tracąc trzy punkty do trzeciego, dającego udział w kwalifikacjach do europejskich pucharów. Rozegrał prawie wszystkie spotkania ligowe. Ponadto 2-krotnie musiał pauzować za kartki. W 1997 roku z ŁKS-em zajął 6. miejsce w lidze. Ostatnim występem Terleckiego w łódzkiej drużynie było spotkanie 33. kolejki, wygrane 5:0 z Wisłą Kraków. Po zakończeniu rozgrywek zdecydował się opuścić zespół.