W twórczości kompozytorskiej był zwolennikiem radykalnej polifonii, nie wychodząc jednak poza tradycyjne kanony formy i faktury. Jednak jego dorobek kompozytorski pozostawał niewielki do czasu założenia Studia muzyki elektronicznej w 1951. Stworzył tam jedne z pierwszych utworów, w których dźwięk jest syntetyzowany wyłącznie za pomocą środków elektronicznych, m.in. 4 Stücke (1952–1953), Glockenspiel (1953) i Etüde über Tongemische (1954). Wykorzystywał też mowę jako źródło dźwięku, w Epitaph für Aikichi Kuboyama (1962).
Wybrane publikacje (na podstawie materiałów źródłowych)
Atonale Musiklehre, Lipsk, 1924 Musikalische Formstrukturen im 17. und 18. Jahrhundert, dysertacja, Kolonia, 1931 Lehrbuch der Zwölftontechnik, Wiesbaden, 1950 Einführung in die elektronische Musik, podwójny longplay, Wergo, 1963 Grundlagen der musikalischen Reihentechnik, Wiedeń, 1964 Lexikon der elektronischen Musik, z Hansem Ulrichem Humpertem, Regensburg, 1973 Der Sinus-Ton, w: Melos, nr 6 (1954), s. 168–172 Die notwendige Korrektur, w: Die Reihe, nr 2 (1955) Anton Webern, s. 35–41 Von der Entscheidungsfreiheit des Komponisten, w: Die Reihe, nr 3 (1957) Musikalische Handwerk, s. 5–12 So begann die elektronische Musik, w: Melos, nr 39 (1972), s.