Z ruchem stowarzyszeniowym głuchych związana była także po II wojnie, działała w Polskim Związku Głuchych (PZG), pracowała w Poradnią PZG, zwłaszcza w zakresie przygotowania dzieci przedszkolnych do nauki w szkole dla głuchych.
W czasie okupacji hitlerowskiej, po likwidacji szkoły przez Niemców zajmowała się (wraz z nauczycielkami Marią Zimowską i Marią Rydzową) głuchymi wychowankami wobec zagrożenia ich życia.
W 1945 wróciła do pracy nauczycielskiej, w szkole prowadzono naukę zawodu (krawiectwo, szewstwo, stolarstwo), utworzono wieczorową szkołę podstawową dla pracujących oraz internat. W 1950 szkołę przekształcono w Państwowy Zakład dla Dzieci Głuchych w Łodzi Nr 1, w 1951 Ulassowa została kierownikiem wydzielonej szkoły wieczorowej z warsztatami, noszącej nazwę Szkoły Zawodowej Nr 3. W 1960 objęła stanowisko dyrektora Państwowego Zakładu Wychowawczego Nr 2 dla Młodzieży Głuchej w Łodzi, kierując równocześnie Szkołą Zawodową Nr 3.
W 1963 przeszła na emeryturę, choć do 1965 pracowała nadal w niepełnym wymiarze etatu oraz w Poradni prowadzonej przez Polski Związek Głuchych.
W oparciu m.in. o notatki i wspomnienia Stefanii Ulassowej powstała „Monografia Zakładu dla Dzieci Głuchych w Łodzi” autorstwa Jerzego Wasiaka.