Sonet jest skonstruowany w postaci monologu krymskiego przewodnika Mirzy do Podróżnego (jedno z wcieleń Krymskiego Pielgrzyma, człowieka o gorzkiej i skomplikowanej przeszłości, świadomego wyobcowania i samotności, który jednak zachował poznawczą ciekawość świata), utożsamianego z podmiotem lirycznym. Słowa Mirzy, w których w nieomal modlitewnym uniesieniu przetwarzana jest zielona góra z białym szczytem w obraz dostojnego pomostu pomiędzy niebem a ziemią, pod względem psychologicznym łączą w sobie cechy wyznawcy islamu oraz romantycznego bohatera w stylu byronowskim. Efekt ten zostaje osiągnięty poprzez liczne peryfrazy, które poprzez swój hiperboliczny charakter budują obraz góry o niezmierzonej wysokości.
Analiza wersyfikacyjna Sonet jest napisany trzynastozgłoskowcem i zbudowany zgodnie z zasadami budowy sonetu poezji prowansalskiej oraz zasadami stosowanymi przez Petrarkę (czternastowierszowa struktura sonetu podzielona na dwa czterowiersze i jeden sześciowiersz), przy użyciu wyłącznie rymów żeńskich, padających na istotne dla treści sonetu słowa. W dwóch pierwszych czterowierszach układ rymów jest abba abba, na zgodnych rymach, natomiast w sześciowierszu, rozkładającym się na dwa trójwiersze, cdd cdc.