mały|260x260px|Współczesna mapa polityczna starożytnego Lewantu z ok. 830 p.n.e., gdzie obszar Filistei został oznaczony kolorem szarym Filistea (hebr. פלשת) – obszar kontrolowany przez konfederację pięciu miast-państw filistyńskich (Ekron, Gaza, Gat, Aszkelon i Aszdod) w południowo-zachodnim Lewancie.
Historia
Filistyni byli niesemickim narodem o nieustalonym dokładnie pochodzeniu. Zaliczali się do grupy określanej mianem Ludów Morza. W XII wieku p.n.e. osiedlili się na terenie Kanaanu. W 1150 p.n.e. zdobyli kananejskie miasto portowe Aszkelon, które następnie rozbudowali. Filistyni zasymilowali się z lokalną ludnością kananejską. W okresie pomiędzy XII a X wiekiem p.n.e. obszar wpływów filistyńskich obejmował tereny od dzisiejszego Tel Awiwu do Gazy. Ślady obecności Filistynów odnaleziono również w Hebronie i Jerozolimie.
Szacuje się, że w XII wieku p.n.e. ludność obszaru zajmowanego przez Filistynów wynosiła około 25 000, w kolejnym stuleciu wzrosła do 30 000. Początkowo ludem tym rządzili kolegialnie władcy zwani „seranim”, później każde z filistyńskich miast posiadało już własnego króla.