Skala porostowa – skala, za pomocą której, poprzez obserwację typów plech porostów rosnących na korze drzew liściastych, można ocenić poziom zanieczyszczenia powietrza na danym terenie. Porosty pełnią tu rolę gatunku wskaźnikowego (bioindykatora). Podstawowa wersja wyróżniała 10 klas i opracowana została przez Davida Hawkswotha i Francisa Rose'a w 1970 r. Do polskich warunków skalę opracował Józef Kiszka w 1990 r., a zmodernizowała Urszula Bielczyk w 2001 r. Skala porostowa była dostosowana do warunków silnego zanieczyszczenia powietrza dwutlenkiem siarki typowego dla dwudziestowiecznej Europy. Od końca XX w. w Europie ten rodzaj zanieczyszczenia znacząco osłabł i jego poziom tylko wyjątkowo przekracza wartości najlepszej klasy. Jednocześnie skala ta nie klasyfikuje innych rodzajów zanieczyszczeń, więc stała się mało użyteczna.
Skala porostowa Strefa I: Bezwzględna pustynia bezporostowa – obszar, na którym nie występują porosty listkowate i krzaczkowate, będące dobrymi bioindykatorami czystości powietrza. Brak także porostów nadrzewnych, nawet skorupiastych;