Hubert Vautrin (ur. 1742, zm. 1822) – francuski jezuita, pisarz i guwerner.
Był wykształconym erudytą z Lotaryngii. Po kasacie zakonu jezuitów we Francji w 1773 został bez zajęcia, dlatego przyjął propozycję polskiej magnatki Elżbiety Sapieżyny, aby został guwernerem (wychowawcą) jej syna, przyszłego generała artylerii litewskiej Kazimierza Nestora Sapiehy. Vautrin był jego guwernerem w latach 1777–1781, a w 1782 wrócił do Nancy. We Francji opisał swoje wrażenia z Polski w sposób encyklopedyczny (od klimatu po sprawy ustroju i kultury) w książce pt. L’Observateur en Pologne (wydanej w 1807). Vautrin miał bardzo negatywną i tendencyjną opinię o Polsce i Polakach, jednak trzeba pamiętać, że znał tylko końcowy okres rozpadu i likwidacji I Rzeczypospolitej.
W szczególności wskazuje się, że opinia Vautrina na temat statusu chłopów w ostatnim wieku istnienia Rzeczypospolitej szlacheckiej nie jest obiektywnym opisem. Zmierzający do obiektywizmu opis wymagałby uwzględnienia wielu czynników, takich chociażby, jak rejon kraju, w którym chłop żył, rodzaj dóbr, które zamieszkiwał (szlacheckie, koronne, kościelne), warstwa ludności wiejskiej, do której przynależał. W dobie reform oświeceniowych sytuacja polskiego chłopa uległa poprawie.