Surowość fabuły filmu, jego eliptyczny charakter i jego nagła przemoc zaowocowała filmowymi porównaniami do Bressona.
Podczas gdy pisarka ostatecznie opuściła męża, który nie jest w stanie zrezygnować z konfucjańskiego sposobu bycia – mąż zostaje „ukarany” za swoją niekompetencję. Policjant zaś, którego broń zostaje ukradziona, jest po prostu bezsilny. Jako członek klasy robotniczej, ma wygląd twardego członka gangu (co podkreślają okulary przeciwsłoneczne typu aviator). Jest jedyną postacią w filmie, która śpi w moskitierze, co jest pewnym znakiem zacofania.
Tytuł Terroryzm w tym filmie bardziej niż z zorganizowaną przemocą wiąże się z jej subtelniejszą i zakamuflowaną formą – głębokim brakiem poczucia bezpieczeństwa, które właściwe jest współczesnym ludziom. W takim mieście, jak w filmie, prawdopodobieństwo stania się obiektem niezdrowej ciekawości, agresji przechodnia, ofiarą telefonicznego żartu jest bardzo wysokie. Zestawione w filmie historie o związkach są ze sobą powiązane nie przyczynowo, ale przez przypadek. Zatłoczone, hiperglobalizowane miasto, takie jak Tajpej, jest miejscem, w którym przypadek jest prawdopodobny i ma swoje konsekwencje.