Jednak już w 1659, biskup Balaguer podczas swojej kolejnej wizyty nazwał kaplicę Najświętszego Zbawiciela „nowo wybudowaną na miejscu innej” wskazując, że oryginalna średniowieczna kaplica została zburzona.
Kaplica dzisiejsza Kaplica, która dotrwała do dzisiejszych czasów zbudowana została w 1658 staraniem niejakiego Benedittu Camilleriego. W przeciwieństwie do poprzedniej nie miała przylegającego doń cmentarza. Głównym dobroczyńcą kaplicy był ks. Galanton Camilleri, który zostawił dużą sumę pieniędzy na odprawianie mszy świętych i nieszporów w coroczne święto patronalne. Z wizyt biskupa de Moliny w 1679 oraz biskupa Palmieriego w 1686 wiemy, że kaplica miała wówczas troje drzwi, z których główne wychodziły na zachód (jak jest do dzisiaj). We wnętrzu był jeden ołtarz z obrazem przedstawiającym Przemienienie Chrystusa. W 1709 biskup Cocco Palmieri wspomniał również o brązowym dzwonie na dzwonnicy nad wejściem. W 1774 biskup Giovanni Pellerano zastał takie samo wyposażenie kaplicy. Na początku lat sześćdziesiątych XX wieku kaplica służyła jako sala parafialna, miejsce spotkań modlitewnych, pomieszczenie do nauczania religii, a nawet sala, w której odbywały się zajęcia społeczne na rzecz parafii.