Odrębną interpretację teoretyczną zaproponował Scott North, opisujący gotowość japońskich pracowników do wielogodzinnej, wyniszczającej pracy w kategoriach zapożyczonej od Maxa Webera „światowej ascezy” (inner-worldly asceticism) – formy quasi-religijnego oddania się obowiązkom zawodowym.

Udokumentowane przypadki Międzynarodowa Organizacja Pracy przywołuje jako typowe cztery przypadki: pracownika zakładu przetwórstwa spożywczego, który zmarł na zawał w wieku 34 lat po tygodniach pracy sięgającej 110 godzin tygodniowo; kierowcę autobusu, który przez piętnaście lat nie miał ani jednego dnia wolnego i doznał udaru w wieku 37 lat; pracownika drukarni w Tokio, zmarłego na udar po przepracowaniu 4320 godzin rocznie, którego wdowa odszkodowanie otrzymała czternaście lat po jego śmierci; oraz dwudziestodwuletnią pielęgniarkę, zmarłą na zawał po pięciu trzydziestoczterogodzinnych dyżurach w ciągu miesiąca.

Śmierć premiera Japonii Keizō Obuchiego, który w kwietniu 2000 roku zapadł w śpiączkę po udarze i zmarł sześć tygodni później, była szeroko komentowana w mediach jako możliwy przypadek karōshi – wskazywano, że w ciągu poprzedzających dwóch lat wziął on jedynie trzy dni wolnego.