Wiesław Sokołowski (ur. 2 listopada 1891 w Złoczowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Wandy z Czapelskich urodzony w Złoczowie.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był c. i k. Pułk Armat Polowych Nr 7, który w 1916 został przemmianowany na Pułk Haubic Polowych Nr 28, a w 1918 na Pułk Artylerii Polowej Nr 128. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej. Później został przemianowany na oficera zawodowego i mianowany nadporucznikiem ze starszeństwem z 1 listopada 1916 w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej.
W 1918 wziął udział w bitwie o Lwów.
3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1928 został przeniesiony z Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko dowódcy I dywizjonu. Z dniem 7 stycznia 1930 został przydzielony na trzymiesięczny kurs oficerów sztabowych lotnictwa przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie.