Ma niewielką społeczność użytkowników i jest zagrożony wymarciem. Pod koniec lat 50. XX wieku wciąż miał służyć do codziennych kontaktów wśród ludności Bacan i okolic. Wyd. 16 Ethnologue podawało jeszcze, że mówi nim 2500 osób (1991). W 1996 r. szacowano, że ma mniej niż 5000 użytkowników, mieszkańców kilku wsi. Publikacje Ethnologue (wyd. 22) i Language Policy in Superdiverse Indonesia (2020) informują, że posługuje się nim zaledwie sześć osób. Według publikacji Penelitian Bahasa di Maluku (2018) język ten jest używany przez ok. 5% populacji wyspy Bacan (liczącej ok. 90 tys. mieszkańców, w dużej mierze migrantów z innych zakątków kraju). Grupę wysp Bacan zamieszkują także użytkownicy papuaskich języków Halmahery (zwłaszcza ternate, galela i tobelo), języków z regionu południowo-wschodniego Sulawesi oraz dwóch języków makian (wschodniego i zachodniego).
Doszło do redukcji przekazu międzypokoleniowego i roli społecznej języka bacan. J.T. Collins stwierdził, że o ile wzrasta liczba osób identyfikujących się jako Bacan, to tylko niewielka ich część komunikuje się w tym języku. Według informacji z 2015 r. bacan jest preferowany jedynie przez osoby w wieku powyżej 40–50 lat;