Przedstawiciele rodzaju Idiostolus występują na południu Argentyny i Chile, sięgając na północ do Río Blanco w regionie Araukania, a na południe do strefy przejściowej z tundrą.

Biologia tych pluskwiaków jest słabo poznana. Bytują one w ściółce i wśród mchów w lasach zdominowanych przez bukany, będąc najczęściej odławianymi przy użyciu aparatu Tullgrena. Ich preferencje pokarmowe pozostają nieznane. Przypuszcza się, że są fitofagami żerującymi na bukanach, aczkolwiek pojedynczy okaz Idiostolus schaeferi znaleziono na Pilgerodendron uviferum z rodziny cyprysowatych.

Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1962 roku przez Geoffreya G.E. Scuddera jako podrodzina Idiostolinae w obrębie zwińcowatych. Do rangi rodziny i nadrodziny wyniesiony został w 1967 roku przez Pavla Štysa. Początkowo nadrodzina Idiostoloidea była taksonem monotypowym. W 1997 roku Thomas J. Henry opublikował wyniki analizy filogenetycznej infrarzędu, na podstawie której włączył w skład Idiostoloidea rodzinę Henicocoridae. Do Idiostolidae zalicza się pięć opisanych gatunków z trzech rodzajów:

Idiostolus Berg, 1883 Idiostolus insularis (Berg, 1883) Idiostolus schaeferi Faúndez, Carvajal et Ashworth, 2014 Monteithocoris Woodward, 1968 Monteithocoris hirsutus Woodward, 1968 Trisecus Bergroth, 1895 Trisecus armatus Woodward, 1968 Trisecus pictus Bergroth, 1895

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Idiostolidae