Euzebiusz z Nikomedii (zm. 341) – biskup Konstantynopola w latach 339–341.
Euzebiusz był początkowo biskupem Bejrutu, w latach 330–339 biskupem Nikomedii, a następnie do śmierci – Konstantynopola. Był blisko związany z dworem cesarskim. Miał wpływ na politykę religijną Konstantyna I Wielkiego i Konstancjusza II. Należał obok Ariusza do głównych przedstawicieli arianizmu.
Życiorys Był uczniem Lucjana z Antiochii. Gdy w 320 roku synod w Aleksandrii pod przewodnictwem patriarchy Aleksandra potępił nauki Ariusza, Euzebiusz zwołał synod w Bitynii, na którym oczyszczono Ariusza z zarzutów i okazano mu wsparcie. Ariusz znalazł po 330 r. również schronienie w Nikomedii, gdzie mógł spokojnie działać.
Euzebiusz miał duży wpływ na cesarza Konstantyna Wielkiego i na jego syna, Konstancjusza II. W kwietniu 337 na łożu śmierci ochrzcił cesarza Konstantyna I. Opiekował się małoletnim Flaviusem Claudiusem Iulianusem.
Podczas Soboru Nicejskiego I (325) dzięki staraniom Anatanazego Wielkiego potępiono poglądy arian, jednak nie wymieniono Ariusza z imienia. Podpisał credo nicejskie, lecz został później – ze względu na sprzeciw wobec cesarza – zesłany na wygnanie.