Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 19 pułku artylerii polowej, który 31 grudnia 1931 został przemianowany na 19 pułk artylerii lekkiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 352. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a 12 kwietnia 1927 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 64. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku tego roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko dowódcy I dywizjonu. W marcu 1932 został ponownie przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w kwietniu 1935 przeniesiony do 31 pułku artylerii lekkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1939 pełnił służbę na stanowisku I zastępcy dowódcy 31 pal. 30 sierpnia tego roku otrzymał przydział mobilizacyjny na stanowisko dowódcy 17 pułku artylerii lekkiej. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg razem z braćmi: Bronisławem i Zygmuntem.